Priskribo:

Bela junulo Tae-suk kun aspekto de anĝelo veturadas tra la urbeto per motorciklo kaj noktumas en domoj, kiujn portempe forlasis iliaj posedantoj. Li dormas en fremdaj litoj, manĝas fremdan manĝaĵon, duŝas sin kaj ĉiufoje fotas sin sur la fono de foto de mastroj. Kiel pago pro tranokto Tae-suk lavas mastrajn tolaĵojn, purigas ŝuojn kaj riparas  teknikon. En unu el tiuj domoj li trovas junulinon nome Sun-hwa, kiu neniel reagas la invadon. Li ekscias, ke ŝia edzo batas ŝin kaj tenas ŝin neellasante el la domo. Kaj nun ili duope kvazaŭ senbruaj fantomoj, invadas domojn sen lasi la spurojn. Anonima vivo iĝas absoluto en la momento, kiam Tae-suk transiras el la reala mondo en la paralelan. Trejniĝinte en malliberejo per medito li lernas esti nevidebla kaj poste li iĝas fantomo aŭ simple imago de amatino.

Pri la ideo

Ki-duk Kim filmis (laŭ onidiroj nur dum du semajnoj) historion pri deflankaĵoj. Unuflanke ĝi estas filmo pri aktualaj eventoj, de alia flanko tute aligoria. Ne eblas unusence priskribi tion. Ĉiuj respondoj al aperantaj dum spektado demandoj  estos aŭ malĝustaj aŭ ne plene ĝustaj. Reĝisoro kvazaŭ decidis pruvi sian propran profisiecon. Dum multaj jaroj silento en filmoj (kiuj estas plenplenaj per babilado) iĝis oro, pro tio unu el ĉefaj trukoj de “Malplenaj domoj” estas ĉefrorulo, kiu ne diras eĉ unu vorton.
“Malplenaj domoj”  respegulas antaŭenirantan movon de la korea reĝisoro en direkton al “genia simpleco», dum tio li efektivigas  invadon de paralela mondo. Por tio  Ki-duk Kim bezonas minimumon de specialaj efektoj, kiujn oni erare povas opinii ĉi tie kiel fuŝo.